ลมหายใจที่พ่นออกไป ล่องลอยเลือนหายไปใน ฟากฟ้าฤดูหนาว
อากาศที่แสนสดใสนั้น ช่วยล้างจิตใจและพาฉันย้อนเวลากลับไป
มีบ้างบางครั้งที่หยุดยืน แล้วเดินอ้อมเส้นทางไป
แต่ความทรงจำที่สำคัญแต่ละชิ้น
จะเป็นเหมือนอย่างวันนี้ ......วันที่ได้อยู่กับเธอ
หิมะที่ร่วงโรยลงมา ย้อมที่แห่งนี้
และค่อยๆห่อหุ้มตัวเราอย่างแผ่วเบา และอ่อนโยน
เพราะมีเธออยู่ ทำให้ฉันก้าวไปข้างหน้าได้จนถึงทุกวันนี้
ก้าวไปในฤดูหนาวที่สดใสสวยงามนี้ ฉันรู้สึกเช่นนั้น
ดอกไม้แห่งหิมะ เบ่งบานไปทั่ว บนริมทางเดินและบนยอดหมู่ไม้
ราวกับพื้นถนนเป็นผืนผ้าใบสีขาวที่ถูกขีดเขียนเล่น
ต่างคนต่างจับมือที่แสนเย็นเฉียบ เพื่อให้ความอบอุ่นซึ่งกันและกัน
เมื่อหันไปมองข้างหลังเราจะพบรอยเท้าที่เรียงรายเหล่านั้น
ต่างเฝ้ามองรอยที่หกล้มนั้นและต่างส่งรอยยิ้มให้กัน ในวันแห่งฤดูหนาว
ไม่ว่าเมื่อไร จับมือให้แน่นอย่างนี้แล้วก้าวไปด้วยกัน
เราสองคนก้าวเดินต่อไปราวกับวาดภาพ
หิมะที่ร่วงหล่น กับ รอยเท้าสีขาว และจะเป็นเช่นนี้ตลอดไป
ค่อยๆเดินให้ช้าลงกว่านี้ ให้เหมือนจะแนบชิดกัน แล้วกลับบ้านกันเถอะ
อากาศที่แสนสดใสนั้น ช่วยล้างจิตใจและพาฉันย้อนเวลากลับไป
มีบ้างบางครั้งที่หยุดยืน แล้วเดินอ้อมเส้นทางไป
แต่ความทรงจำที่สำคัญแต่ละชิ้น
จะเป็นเหมือนอย่างวันนี้ ......วันที่ได้อยู่กับเธอ
หิมะที่ร่วงโรยลงมา ย้อมที่แห่งนี้
และค่อยๆห่อหุ้มตัวเราอย่างแผ่วเบา และอ่อนโยน
เพราะมีเธออยู่ ทำให้ฉันก้าวไปข้างหน้าได้จนถึงทุกวันนี้
ก้าวไปในฤดูหนาวที่สดใสสวยงามนี้ ฉันรู้สึกเช่นนั้น
ดอกไม้แห่งหิมะ เบ่งบานไปทั่ว บนริมทางเดินและบนยอดหมู่ไม้
ราวกับพื้นถนนเป็นผืนผ้าใบสีขาวที่ถูกขีดเขียนเล่น
ต่างคนต่างจับมือที่แสนเย็นเฉียบ เพื่อให้ความอบอุ่นซึ่งกันและกัน
เมื่อหันไปมองข้างหลังเราจะพบรอยเท้าที่เรียงรายเหล่านั้น
ต่างเฝ้ามองรอยที่หกล้มนั้นและต่างส่งรอยยิ้มให้กัน ในวันแห่งฤดูหนาว
ไม่ว่าเมื่อไร จับมือให้แน่นอย่างนี้แล้วก้าวไปด้วยกัน
เราสองคนก้าวเดินต่อไปราวกับวาดภาพ
หิมะที่ร่วงหล่น กับ รอยเท้าสีขาว และจะเป็นเช่นนี้ตลอดไป
ค่อยๆเดินให้ช้าลงกว่านี้ ให้เหมือนจะแนบชิดกัน แล้วกลับบ้านกันเถอะ
